Jaargang 31 nr. 10, oktober 2016

Jaargang 31 nr. 10, oktober 2016


3Er is een tijd om te doden
en een tijd om te helen,
een tijd om af te breken
en een tijd om op te bouwen.
4Er is een tijd om te huilen
en een tijd om te lachen,
een tijd om te rouwen
en een tijd om te dansen.
5Er is een tijd om te ontvlammen
en een tijd om te verkillen,
een tijd om te omhelzen
en een tijd om af te weren.
6Er is een tijd om te zoeken
en een tijd om te verliezen,
een tijd om te bewaren
en een tijd om weg te gooien.
7Er is een tijd om te scheuren
en een tijd om te herstellen,
een tijd om te zwijgen
en een tijd om te spreken.
8Er is een tijd om lief te hebben
en een tijd om te haten.
Er is een tijd voor oorlog
en er is een tijd voor vrede.

Toen duidelijk werd, dat dit mijn laatste overdenking in dit kerkblad zou worden, schoot mij deze tekst te binnen.
Want de tegenstrijdigheden staan er zoals wij mensen ze vaak in het leven meemaken. En zo tegenstrijdig is het afscheid nemen en het nieuw beginnen van een predikant ook.
En voor alles is er een tijd.
Met uitzondering van vers 5 eindigen allen met iets hoopvols. Rooien is oogsten, en dansen naar de tijd van rouw betekent dat het leven weer terug is.
Spreken naar zwijgen is het meest fijne wat er kan gebeuren. En vrede - wat verlangen er veel mensen naar, kinderen. Het was aandoenlijk om in het journaal te zien,hoe blij de kinderen in Syrie waren dat ze gewoon weer op straat konden spelen.
Nu bijna een week lang.
Maar juist dit laatste maakt ook duidelijk dat de tijd passend moet zijn. Blijkbaar vinden nog alle leiders  de tijd niet rijp voor vrede. Helaas.
De dood van een mens is nooit passend. Allen die op eeuwigheidszondag hun geliefden zullen gedenken, die gestorven zijn, weten hiervan. Ook al heb je meegemaakt hoe een mens steeds minder werd, dan nog is het verdriet om diegene er niet minder om.
Prediker heeft voor aan deze toch zeer poetische tekst een stuk waarin hij daarlegt hoe relatief alles in het leven is.  Hoe weinig onderscheid je ziet tussen iemand die probeert zo goed mogelijk te leven en hem of haar die zich weinig om medemensen bekommert. 
Zijn conclusie is dan om toch van het goede van het leven te genieten.
Aan die melancholische woorden sluit deze tekst over de tijd van ...  aan.
In deze tekst zit een kadanz van spreken die rust geeft. Die naar een gelatenheid wil leiden die de onrust over morgen weg wil nemen.
Geloven geeft veel van die kracht. Gelaten ontvangen wat op je weg komt en hopen dat jij er een passend antwoord op weet te vinden.
Natuurlijk zijn er momenten waar je in rebellie vervalt, omdat niets past en zoveel chaos er lijkt te zijn.
Maar ook dan kan deze tekst je weer een stuk rust geven, hoop, dat je gedragen blijft.
Dat is wat genade van Jezus Christus wil
zijn. Dragende kracht.
Daarop mag u, mogen jullie, mag ik bouwen.
 

terug