Jaargang 32 nr. 1, januari 2017

Jaargang 32 nr. 1, januari 2017

Toen we in Ghana woonden, keken we vanzelfsprekend ook nooit naar het nieuws. Wel probeerden we, als we internetverbinding hadden, iets mee te krijgen van wat de kranten schreven in Nederland. Je moet toch een beetje op de hoogte blijven. Maar de wereld draaide ook zonder onze belangstelling wel door. Je hebt er niets in te zeggen, al kijk je mee.

Toch is het belangrijk om te weten wat er gaande is, wat er speelt. Zeker als je voor en namens een gemeenschap van christenen werkt. We hebben in navolging van onze Heer midden in de wereld te staan, betrokken. Al is het maar in onze gebeden. Ons hart krimpt ineen omdat er zoveel gaande is wat eigenlijk toch niet zou moeten kunnen in beschaafde landen. Wat kun je anders dan in elk geval deze zaken aan God voor leggen?

De vluchtelingen die we buiten de deur houden, buiten de grenzen van Europa. Als ze toch binnengedrongen zijn, dan laten we ze maar in akelige opvangkampen op de Griekse eilanden en in Italië. Die landen moeten zich er maar mee redden. Van armoe delen mensen toch makkelijker dan van rijkdom? Nou dan.

Waar gaat het heen met onze compassie en beschaving? Hoe laten we het als Europeanen in onderlinge solidariteit afweten! Deze landen in hun economische crisis moeten ook nog eens voor de opvang van de niet te stuiten vluchtelingen opdraaien. Hoeveel meeleven brengen we op met die mensen die aan armoe en geweld proberen te ontkomen? Is ons enige antwoord een keihard ontmoedigingsbeleid met minimale opvang? Waar gaat het heen met ons? En waar moet het dan eigenlijk heen?

In de kerk willen we elkaar toch met die vragen bestoken. We zijn niet alleen maar willoze en onmachtige toeschouwers. We kunnen in onze kleiner wordende kerkelijke gemeenschappen niet zoveel, maar samen toch altijd meer dan alleen.
 
Ook daarover vragen we ons op veel plaatsen in het land af: Waar gaat het heen? Houden we het nog een tijdje vol en hoe dan nog het beste? Moeilijke en wat droef makende vragen voor betrokken kerkleden.
De vraag in alles blijft voor mij vooral: Waar moet het heen? Een vraag van gehoorzaamheid. Een vraag die een goede bestudering van cijfers en feiten vraagt om de balans op te maken. Maar allereerst en zeker een vraag van gebed. Dan kunnen we ferm en met vertrouwen samen tot een slotsom komen: Daar moet het heen! Het is en blijft een zaak van geloof en vertrouwen. Er zal een weg zijn!

Hij is met ons, alle dagen, ook in 2017. Een goed en gezegend nieuw jaar gewenst . Dat we in dit jaar nieuwe mogelijkheden zullen zien, door de moeilijkheden heen. Waar moet het heen? Het is een vraag van hoofd en hart. Een vraag van dagelijks gebed. Een vraag van samen gaan op de weg van heil en zegen.

terug