Bezoek uit Bangladesh Bezoek uit Bangladesh

Met Pinksteren hadden we bezoek uit Bangladesh, zoals u hebt gemerkt. Ds. Martin Hira Mondol studeert dit jaar in Groningen om nog beter toegerust te zijn voor zijn taak aan de opleiding van predikanten in de Church of Bangladesh.
Hij heeft bij ons gelogeerd en ons bijgepraat over de kerkelijke situatie in Bangladesh.
Wat we merkten is dat de christenen in Bangladesh bang geworden zijn door internationale ontwikkelingen. Ook daar is er een (betrekkelijk kleine) groep van fanatieke moslims die het op (het bezit van) de christenen heeft voorzien. Waar we dertig jaar geleden nooit iemand hoorden praten over een mogelijk vertrek naar het Westen, is het nu aan de orde van de dag. Soms zijn ze teleurgesteld in de lauwe reacties op deze problemen van de kerk in het Westen. Vooral omdat ze door hun omgeving worden gezien als een verlengstuk van de machtige arm van westerse regeringen. Iets waar wij in Nederland nauwelijks bij stil staan.
Maar er waren ook vrolijker zaken. Zo hadden medestudenten hem verleid te gaan wadlopen. Hij vond het vooral verbazingwekkend dat je geld moet betalen om in de modder te lopen. Terwijl tientallen miljoenen Bangladeshi in de regentijd niet anders doen dan door de klei baggeren om hun land, hun school of hun kerk te kunnen bereiken.  Wie in de Pinksterdienst aanwezig was, heeft gezien dat hij met buigingen voor het altaar en het heffen en kussen van de bijbel na de lezing veel meer hoogkerkelijk is dan wij gewend zijn. Juist de hoogkerkelijke tak van het anglicanisme heeft in Bangladesh wortel geschoten. Daarom had hij ook geen stola meegenomen. Gelukkig had ds. De Boer er twee zodat hij toch met rode sjerp verscheen. Hij vond het maar raar, want die draag je officieel alleen wanneer er ook avondmaal is.
Hij verbaasde zich ook over de paaskaars. In de anglicaanse traditie, met in het hoogkerkelijk deel elke dag een dienst, hoor je die op Pinksteren te doven en dan komt de kaars voor het groene deel van het jaar. Hoewel, vertelde hij, de meningen zijn verdeeld, sommigen vinden dat je al bij Hemelvaart de paaskaars moet doven.
Hij was overigens erg onder de indruk van het kruis boven op de kruiskerk; hij heeft er meer foto’s van gemaakt dan van de kermisattracties! Ook het kruis achter de preekstoel in De Ark vond hij mooi net als het feit dat hij in beide kerken allerlei kleine tekenen van betrokkenheid bij Bangladesh zag.
Zo merkten we hoe goed het is dat we als kerken over onze grens leren kijken en ook daarvoor doen we als MWD ons werk.
Op de website ziet u nog wat meer foto’s en informatie.
 
 

terug