Jaargang 33 nr. 10, oktober 2018 Jaargang 33 nr. 10, oktober 2018

Vol zorg bidden wij u:
Geef toch vrede aan uw stad Jeruzalem,
vrede aan het land Israël,
geef vrede aan het land van Gaza,
geef vrede aan het gebied
op de Westoever van de Jordaan,
geef toch vrede voor alle mensen die er wonen: Israëli's en Palestijnen, Arabieren en Joden, –
mensen die aanbidden in de synagoge,
in de kerk en in de moskee,
en ook aan mensen die daar leven op aarde,
als mens onder de mensen -
zonder geloof aan u, de Eeuwige, onze Schepper.
 
Wij bidden u:
bevrijd hen van de angst voor elkaar,
geef dat zij elkaar ontmoeten als mensen
die je lief kunt hebben
met wie je samen kunt leven zonder angst en haat.
 
Doe vredestichters opstaan
in Israël en onder de volken –
geef dat die gehoord worden door allen
en geef dat de geweldenaars,
de haatzaaiers en de oorlogshitsers
het zwijgen wordt opgelegd, voor altijd.
 
Help ons de vredestichters te vinden
in Israël en in de wereld
en hun bemoedigend terzijde te staan. AMEN.
De protestantse kerk in Nederland viert elk jaar op de eerst zondag in oktober 'Israëlzondag'. De kerkorde zegt: 'een onopgeefbare band met Israël'. Het is een moeilijke zondag, zeker nu de regering van Israël openlijk gebieden koloniseert dat in 1947 aan het Arabische deel van de bevolking werd toegewezen. Moeten we niet de band met Israël opgeven en de Israëlzondag afschaffen. Wat is 'Israël'? De staat, met haar huidige conservatief-nationalistische regering? Is het de bevolking van Israël? Velen in het land streven naar vrede, al kost het land en voor gerechtigheid voor alle inwoners. Zij hebben het niet makkelijk, worden soms gezien als verraders. Is 'Israël' alleen maar het Joodse volk waarmee wij het geloof in de God van Abraham, Izaäk en Jacob delen? De formulering in de kerkorde is vaag, gelukkig. Dat geeft ons de ruimte zelf uit te maken met welk 'Israël' wij de band onderhouden en hoe we dat doen.

Jeruzalem, mijn vaderstad
70 jaar geleden is de onafhankelijke democratische staat Israël gesticht, na bijna 2000 jaar Joods leven in de 'verstrooiing' (diaspora) en 55 jaar na het ontstaan van de zionistische beweging onder seculiere Joden in Oost-Europa Zij kozen Palestina als locatie, traditioneel gezien als geboortestreek van het Jodendom. Na jaren van internationaal overleg erkende de Volkenbond in 1922 Palestina als nationaal Joods tehuis. In 2000 woonde ongeveer 40% van alle Joden in Israël. De Israëlische democratie heeft altijd te maken gehad met oorlog, etnische en religieuze conflicten, internationale boycots, massale immigratie en terreuraanvallen. Toch wordt er ook nog steeds onderhandeld over vrede.

Onopgeefbare band
Als christelijke kerk ligt het niet in onze macht de band met Israël op te geven. We zijn als familie, broers en zusters. Of je op je familie gesteld bent, of je het moeilijk met ze hebt – of je trots op hen bent of je voor hen schaamt: de band met je familie zit in je. Het is een genetisch gegeven. Ook al heb je het moeilijk met je familie – maar die band is er en blijft bestaan. Afstand nemen kan, gebrouilleerd met je familie leven kan, een tijdlang. Maar verbreken? Dat hebben wij niet voor het kiezen. Israël is en blijft familie!

Onze hele Bijbel komt uit Israël, uit het Joodse volk; Jezus was een Jood, de apostelen ook. God heeft zich aan ons mensen geopenbaard in de boeken die eerst van Israël waren: de Torah, de Profeten en de Geschriften.
Daarna heeft hij zich geopenbaard in zijn zoon Jezus en in de geschriften van de apostelen. In die laatste kunnen we de uitleg lezen die Jezus gaf aan de oude Joodse overlevering.

Vrede en gerechtigheid
Wie heeft het – op een paar rabiate christelijke of joodse zionisten na – niet moeilijk met de steeds groter wordend macht en de expansiedrift van de huidige Israëlische regering? Ze neemt land weg van mensen er die al generaties hun leven hebben. Maar regeringen komen en gaan – ook in Israël! Het cynisme van de macht zal het uiteindelijk niet winnen. Laat die band met 'Israël' maar stilletjes bestaan en de Israëlzondag ook.  Israël heeft ons geleerd wat vrede is. Israël kent in de burgerlijke wet de doodstraf niet! Als bondgenoten kunnen we zoeken wie vrede willen bouwen ent 'Israël' een goed land maken voor wie er wonen, tot zegen van alle volken op aarde! Israëlzondag? Nu vooral een zondag van gebed om vrede en gerechtigheid in, voor en door Israël.
terug