Jaargang 34 nr. 3, maart 2019

Jaargang 34 nr. 3, maart 2019
Wandelen we dit pad automatisch op en af?
Is het niet een kwestie van de kalender, zoals ook elke maandag weer de weg naar school of werk moet worden gegaan?
Soms denk ik dat de schrale automatismen van ons, gelovigen, en de betekenisloosheid van deze zaken buiten geloof en kerk hand in hand gaan.

Het is gemakkelijker om je leven in te richten naar zaken op je netvlies dan om ze in te richten naar de dingen die vragen stellen aan wie je bent en wat je doet.
Waarom leiden de dingen op ons netvlies niet tot die vragen?
(Ik ga hier geen lange verhalen afsteken, want die werken niet.)

Ik vraag me af wat het lijden van Jezus anders betekent dan dat wij ons bepalen bij mensen die lijden in onze huidige wereld.
Dat we daaraan dus niet voorbij gaan. NIET wegkijken.

Er is een lange lijn van lijden van onschuldige, rechtvaardige, goedwillende mensen in de Bijbel.
En je weet zelf: als je van iemand houdt, om iemand geeft, dan kun je het niet verdragen dat zo iemand onrecht wordt aangedaan, dat zo iemand lijdt.
Het lijden roept verontwaardiging en woede op, te meer wanneer het gaat om onschuldige mensen.

Ik moet denken aan John Coffey uit de film ‘The Green Mile’.
Hij is zo onschuldig als een lam, die grote zwarte man. En de goedheid zelve. Een kind eigenlijk. Maar hij is ter dood veroordeeld, omdat hij zijn onschuld niet kan bewijzen.
Hij is een beetje als Christus, als een zoon van God. Er schuilt geen kwaad in hem. Hij beschikt over de gave om wezens te genezen van het kwaad, de ziekte of zelfs de dood die hen bedreigt. Hij wordt in de film ook ‘een wonder van God’ genoemd. Het is onuitstaanbaar dat juist híj moet boeten voor een misdaad die hij niet heeft gepleegd. Om gek van te worden. Anderen kon hij genezen, maar niet zichzelf … Datzelfde geldt van Jezus.

Kunnen wij het opbrengen om met iemand te waken in het uur van beproeving?
Voor Jezus is dat Gethsemane.
Wat is het voor jouw buurman of –vrouw?

Je waardeert het leven beter, wanneer je onder ogen durft te zien hoe zwaar het voor sommigen is.
Dat je besluit om hen niet alleen te laten en het voor hen op te nemen.
Daarin schuilt opstanding: een intensiever bewustzijn van het leven dat je gegeven is.
Een intensiever bewustzijn van het leven dat je deelt met anderen.
Dat Jezus ons verenigt in zijn lichaam dat lijdt, sterft en tot nieuw leven komt.

Foto: Online Instagram Post Viewer / lentebollen, licentie: Ingrum.pw

 
terug