Paasboodschap van de Classis Predikant Paasboodschap van de Classis Predikant



Eugene Burnand, Zwitserland, 1850-1921

‘Ze hebben de Heer uit het graf weggehaald en we weten niet waar ze Hem nu neergelegd hebben.’ (Johannes 20: 2)

Petrus en Johannes, twee leerlingen zijn nieuwsgierig geworden en wellicht wat in verwarring; ze rennen naar het lege graf, zoals Maria dat heeft aangekondigd. Ik vond de afbeelding in een liturgie van de Pauluskerk in Gouda.

Naar het evangelie van Johannes vraagt Maria wie het lichaam van de gekruisigde heeft weggehaald en waar diegene het heeft neergelegd; en later wil ze het meenemen. Het zijn werkwoorden die ik niet meteen met Pasen verbind: weghalen, neerleggen en meenemen. Het is wel waar de leerlingen en de mensen rondom Jezus bang voor waren: dat Jezus zou ‘verdwijnen’, weggemaakt zou worden. Dat zie ik ook in de gezichten van de beide leerlingen: verwarring, het kan niet waar zijn. En ze lopen snel, paniekerig? Vol van verwachting?

Maria en de leerlingen geven op hun manier woorden aan de indruk die zij hebben van ‘de anderen’, dat ‘zij’ het lichaam van de gekruisigde, die is gestorven en is opgewekt of opgestaan uit het graf hebben gehaald en het ergens anders hebben neergelegd. Het is niet eenvoudig te verstaan wat er gebeurt met een open graf, een steen die is weggerold en een lichaam dat er niet meer is. Opstaan, opstanding, opwekking, leg het maar eens uit, zo verzuchtte iemand van de week, in een wereld met zo veel pijn en verdriet, zo veel dood en verderf. Kunnen we hierin toekomst zien, mogelijkheden van leven die ons worden geschonken, zoals Jezus dat op zijn levensweg voortdurend deed en tot op de dag van vandaag blijft doen?

Pasen is ruimte maken en open gaan voor wat er op ons toe kan komen; Pasen is voor mij een verhaal van een spoor van licht, dat hoe kwetsbaar het ook is, niet kan worden gestopt door mensenhanden. Dat is de hoop die ons wil en kan dragen. Johannes wijst later ook op de wonden van de opgestane, het is het licht dat het donker doorbreekt.

Het valt niet mee dat vast te houden in een samenleving waarin armoede nog altijd een groot probleem is en vanwege de stijgende prijzen toe zal nemen; het valt niet mee de beweging naar het goede vast te houden in een wereld waarin mensen zo veel mensen doden met eigen handen, met wapens, met chemische middelen of erger.
Daarom is het zo belangrijk dit verhaal te blijven vertellen en doorgeven. Vieren is de kern van ons kerk-zijn en daarin klinkt dat onmogelijke verhaal van het lege graf en opgewekt worden; en daarin kan het ons ook open laten gaan voor wat er mogelijk is. De verwondering gevierd, opwekking en opstanding die leiden tot verwondering, geloof dat onze hoop voedt, zoiets.

Wanneer ik de beide leerlingen zie dan hoop ik dat wij ons net zo laten verwonderen als zij uiteindelijk hebben gedaan. Volgens Johannes komen we zo voortdurend van ongeloof naar geloof, van wantrouwen en verwarring naar verwondering en vertrouwen, hoe kwetsbaar het ook is.

ds. Jan Hommes, classispredikant
 
terug