Overdenking Zondag 22 maart Overdenking Zondag 22 maart
Overdenking bij de 4e zondag van de veertigdagentijd:
Zondag Laetare naar Jesaja 66: 10-11

Er ligt op deze zondag als het ware een lenteglans over de viering van de liturgie’.
Ja, zondag Laetare is de lichte zondag in de veertigdagentijd.
Midden in het lijden, in het duister van de tijd, licht Pasen op als teken van Gods overwinning op de dood. De duisternis zwicht voor het licht.
Zoals in de lezing uit het nieuwe testament voor deze zondag uit
Johannes 9: 1-13 waarin Jezus een blinde man geneest.
Jezus getuigt hier van zichzelf:
‘Zolang ik in de wereld ben, ben ik het licht voor de wereld’.
Als teken daarvan kan de blinde man weer zien. En hoe!
Deze man die vanaf zijn geboorte blind was, ZIET wie Jezus is:
het licht voor de wereld. En hij begrijpt wat dat betekent.
Dat door hém, eenvoudig mens, Gods werk zichtbaar wordt.
Jezus opent mensen de ogen voor God en voor elkaar.

Wij leven naar de lente toe.
’s Morgen horen we de vogels al weer vroeg zingen
en ’s avonds is het al weer langer licht.
De knoppen van de bomen breken open en kleuren geel en roze en groen.
Het kriebelt om naar buiten te gaan en om op straat een praatje te maken met elkaar.
’t Is weer voorbij die lange winter die nat en koud en donker was.
Geen wonder dat op deze zondag psalm 122 klinkt:

Hoe sprong mijn hart hoog op in mij,
toen men mij zeide: ‘Gort u aan
om naar des Heren huis te gaan!
Kom ga met ons en doe als wij!’

Een psalm die bij dat lichte lentegevoel zo wonderlijk lijkt te passen.
Maar deze zondag horen we er een dubbele bodem in.
Want het lichte lentegevoel wordt overschaduwd
door een duister coronavirus waar we geen grip op hebben
en wat vele mensen aan huis kluistert.
Van het een op andere moment is niks meer zoals het was.
Zomaar even bij elkaar binnen lopen: ho maar!
Gezellig met elkaar koffiedrinken en eten in het verzorgingstehuis: niks ervan.
Samen de verjaardag vieren: kan niet meer.
Oppassen op de kleinkinderen of gezellig bij elkaar op bezoek:
dit wordt ten zeerste afgeraden.
Ziekenhuizen en verzorgingstehuizen zitten op slot.
Zelfs voor uitvaarten gelden strenge regels.
Daarom maken we ons zorgen om degenen onder ons die alleen zijn of ziek.
En om wie leven met gemis.
En we leven mee met degenen van wie een gepland ziekenhuis bezoek
of -opname niet doorgaat
en met allen die al door het coronavirus getroffen zijn.
Zoveel onzekerheden nog en vragen.
En angst die zich maar niet laat onderdrukken omdat die er gewoon is!
En dan die woorden van de psalm.
Woorden die extra binnenkomen, deze zondag.

Hoe sprong mijn hart hoog op in mij, toen men mij zeide:
 ‘Gort u aan om naar des Heren huis te gaan!

Want we kunnen niet naar de kerk.
En dat komt anders nooit voor.
Al vriest het dat het kraakt of vallen de mussen van het dak van de hitte:
de kerkdeuren staan zondag na zondag wijdt open.
En dat vinden wij heel gewoon.
Zo gewoon dat we er amper nog bij stilstaan wat een voorrecht het is
om elke zondag naar te kerk te kunnen gaan.
Zoals dat met alles gaat, beseffen we pas wat we hebben
als het er niet meer is.
Of als het niet meer kan, zoals naar de kerk gaan.
Terwijl we juist nu, in deze onzekere tijden,
behoefte hebben aan een bemoedigend woord,
een lied dat ons boven onze machteloosheid uittilt,
een gebed wat verwoordt wat er leeft in ons.

Juist nu in deze onzekere tijden voelen we de behoefte om samen te zijn,
om verhalen te delen en om te ervaren dat je niet de enige bent
die zich zorgen maakt en niet zo goed weet
wat je met ‘dit alles’ wat het coronavirus aanricht, aan moet.
Immers niet alleen in de sociale contacten, ook economisch
en maatschappelijk worden mensen getroffen.
Het virus nestelt zich genadeloos tot in de kleinste haarvaten van ons bestaan.
En meer dan ooit beseffen we dat het leven slechts deels maakbaar is.

Zijn we er dan helemaal aan overgeleverd,
aan dit onzichtbare monster dat alles en iedereen in zijn greep heeft?
In het duister van de tijd, lichten sprankjes hoop op.
Zoals zondag Laetare oplicht midden in de veertigdagentijd
als een teken van hoop.
Op deze zondag geneest Jezus een blinde man,
die levenslang gehuld is in duisternis.
Jezus opent hem de ogen en dan ZIET hij wie Jezus is:
het licht voor de wereld.
En hij begrijpt wat dat betekent.
Dat door hém, eenvoudig mens, Gods werk zichtbaar wordt.
Jezus opent mensen de ogen voor God en voor elkaar.

We zien dit gebeuren: elke dag.
Mensen die proberen er het beste van te maken.
Voor zichzelf en voor anderen.
Ze zijn amper nog te tellen, al die prachtige burgerinitiatieven
om elkaar te helpen. Om een beetje aardig voor elkaar te zijn.
Om lentelicht te brengen in elkanders leven.

God werkt in en door mensen.
Gewone mensen die het beste met elkaar voor hebben
en die meer dan ooit beseffen dat ze op elkaar zijn aangewezen.
Niet als opgave, maar gewoon omdat het fijn is
om er voor elkaar te kunnen zijn.
God werkt ook in en door zichzelf.
Hij hoort onze gebeden, Hij ziet ons hart aan
en laat ons nooit aan ons lot over.
Hij staat aan het begin en Hij komt aan het einde
en alle tijd daartussen is Hij erbij!

‘Tot in Jeruzalem’ zeggen de joden bij een afscheid.
Als woorden van hoop!
Tot in….zeggen wij tegen elkaar.
Want wij zullen elkaar weer ontmoeten,
in de kerk en op al die plekken waar we elkaar tegenkomen.

Ga met God en Hij zal met je zijn,
tot wij weer elkaar ontmoeten,
in zijn naam elkaar begroeten,
Ga met God en Hij zal met je zijn.

Gebed

Trouwe God, hoor en verhoor ons gebed om rust en vrede
voor onszelf in deze onzekere tijden.
Dat niet de angst ons in zijn greep krijgt,
dat niet de vrees om wat er mogelijk nog komt, ons verlamt.
Help ons om elkanders lasten te dragen en elkaar te helpen waar mogelijk.
Zegen alle initiatieven daartoe, in het groot en in het klein.

Wij bidden voor artsen, verpleegkundigen, verzorgenden
en ondersteunend personeel in ziekenhuizen en verzorgingshuizen.
Wij bidden voor wie werken in de thuiszorg,
bij de jeugdhulp, in de kinderopvang,
in de huisartsenpraktijken en apotheken.
Wij bidden voor onderwijzers en docenten,
voor allen die werken in het openbaar vervoer,
in de transportwereld, in winkels,
in de vuilnisverwerking, bij de politie, brandweer en als ambulancepersoneel.
Dat zij moed houden en hun werk met passie mogen blijven doen.
Schenk hen daartoe de kracht en het doorzettingsvermogen.
Zegen het werk van hun handen.

Wij bidden voor wie lijden onder de verslechterde economische omstandigheden. Voor wie als freelancers en zzp’érs amper nog werk hebben.
Voor winkeliers die hun omzet zien kelderen en voor bedrijven die deze klap niet kunnen opvangen. Dat zij mogen ervaren dat ze er niet alleen voor staan.

Wij bidden voor wie eenzaam zijn of ziek
en voor hen die juist nu het gemis van een geliefde meer dan ooit ondervinden.
Wij bidden voor de bewoners van verzorgings- en revalidatiecentra
die geen bezoek kunnen ontvangen en daardoor het contact met kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden moeten missen.
Wees bij hen God, schenk hen wat ze nodig hebben naar lichaam en geest.

Wij bidden voor de vluchtelingen in de opvangkampen in Griekenland.
Zij worden bedreigd door het coronavirus en kunnen geen kant op.
Dat zij niet vergeten worden door de internationale gemeenschap.
Laat het besef diep doordrongen dat er stevige maatregelen nodig zijn
om hen te beschermen en dat het nu aan komt op
medemenselijkheid en solidariteit.
Wij bidden voor alle vluchtelingen waar ook ter wereld, Heer ontferm U,
Laat geen mens aan zijn lot over.

Er is zoveel Heer wat ons gebed waard is.
Veel meer dan wij op dit moment hardop tegen U zeggen kunnen.
Luister daarom naar ons nu wij in stilte datgene aan U toevertrouwen
wat er leeft op de bodem van ons hart en geen mens vóór ons tegen U zeggen kan.

Stil gebed
Onze Vader





 
terug