Jaargang 41 nr 4, april 2026
 Mijn zwager Heiko werd eertijds in Zevenbergen gevraagd bij bijzondere diensten, een lied te schrijven. Melodie daarbij schrijven, vond hij lastig. Dit lied schreef- hij in de zeventiger jaren,
en Henk daarbij een passende melodie. Ik kan het niet vinden, maar het eerste couplet zing ik nog zo. De letter van de tekst zou ik heden ten dage moeite mee hebben. Niet met wat ik er bij voel. Dan kan ik het zo nog evengoed meezingen. Wij zijn gegroeid in de uitleg der schriften, maar de opvoeding, de wortels waarmee we zijn gevoed, verlies je zo maar niet.Maarten Heijkoop, als classispredikant, wonende te Veendam, hield eertijds in Veendam een lezing over de oorsprong der schriften. Hij vertelde daar o.a. over de vertaling van de Statenbijbel in 1637. Dat dit de letterlijke vertaling was vanuit het Hebreeuws en Grieks. Naar Westers inzicht. Maar, zo zei ds. Heijkoop, een Oosterling schrijft totaal anders dan een Westerling. In het Oosters schrijven, gaat het nooit om de letter van het geschrevene, maar om de geest, om de geestkracht, van het geschrevene. Jezus, leraar in de Thora, deed het eveneens zo. Op vragen geeft Jezus nooit een letterlijk antwoord, (slechts één keer wel) maar hij vertelt een gelijkenis, waaruit de mens zelf een eigen antwoord mag vinden. Gelijk zoals sprookjes beginnen: Er was eens…..en dan komt er een prachtige gelijkenis. Zo ook, vertelde Heijkoop is de Thora, zijn de vijf boeken van Mozes geschreven. Niets wordt voorgeschreven. Maar dat wist men in de 17e eeuw nog niet. Daardoor zoveel meningen van uitleg. Als we dat toen hadden geweten, was de BIJBEL anders geschreven, waren er minder kerkscheuringen geweest. Aldus ds. Heijkoop. Het is me altijd bijgebleven. Het heeft mijn zicht op de uitleg der schriften behoorlijk beïnvloed. Terug naar PASEN. Het gedicht van Okke Jager, ook in de vorige eeuw geschreven, is voor mij zo’n PASEN gedicht. De Glasglans stemt de blazer mild. De kaarsvlam vormt de hand tot schild. De krokus wijst beton zijn grens. Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens Elk mensenkind, hoe kwetsbaar ook is kostbaar. Elk mensenkind doet er toe. Jezus liet zich dat never en nooit afnemen. Hij ging zijn eigen, goddelijke weg. Rechtvaardig, vredelievend, onrecht veroordelend, kwetsbare mensen op de been zettend. Hij stond er voor. Dat werd zijn ondergang. Die vreselijke kruisdood. Niet te vatten. Het verhaal gaat; daar blijft het niet bij.  Zoals een crocus door beton heen knalt, zo knalt Gods boodschap, die Jezus vertolkte, door beton heen. Zijn zeggen, zijn doen en laten, leeft en zal eeuwig blijven bestaan. Opstaan geblazen! Het is niet alleen GENADE, het is vooral een opdracht aan de mens! OPSTAAN EN GAAN EN DOEN ALS HIJ. Zo blijft het lied van mijn zwager zingbaar voor mij. Zo gaan we straks de stille week in. Elke avond ons buigend voor Jezus goddelijke opdracht. Die hij volhield tot en met zijn dood. Dat zo beleven naar het Opstandingsfeest van PASEN. Persoonlijk ervaar ik die avonden van een half uur als een kostbare voorbereiding. Foto: Google free, Andrea Huber 2005; Kruis en opstanding | ||
| terug | ||